Και εκεί που απλά προσπαθείς να χαθείς στη βροχή σου, που οι σταγόνες κυλούν στο πρόσωπο σου σαν δάκρυα και εσυ περπατάς στο άδειο πεζοδρόμιο αργά,χωρίς ομπρέλα και σου ρχονται τα τραγούδια από τον Βιολιστή στη Στέγη στο κεφάλι, αναρρωτιέσαι γιατί δεν μπορείς να συνεχίσεις...
Και η βροχή απλα δυναμώνει.Κάτι τέτοιες μέρες είναι που οι τρελοί βλέπουν το όραμα το θεού και οι ναρκωμανείς αστακούς να χορεύουν ρούμπα.
Όχι καλά είμαι Κλη...Αλήθεια σου λέω... Απλά κάτι τέτοιες μέρες νιώθω περιέργα...
Από παιδί ο χειμώνας μου φέρνε κατάθλιψη.
Κάτι τέτοιες μέρες κλείνεσαι στο σπίτι σου, με σβηστά τα φώτα και ακούς Διάφανα...
Η βροχή ευνοεί τα κρίνα..
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου